Özet

Klasik Türk şiiri, evrensel güzeli, estetik,mükemmel ve ideal olanı, aşk uyandıranı, anlatma kaygısı taşır. Sevgili de;ideal ve evrensel güzelin ve güzelliğin timsalidir. Sevgili; incedir, zariftir,servi boylu, keman kaşlı, ahu gözlü, hoş bakışlıdır. Ağzı ve dudakları yokdenecek kadar küçük ve kusursuz, beli kıl kadar incedir. Onun, bütün fizikselözellikleri, özellikle de yüzü ve yüzüne ait unsurları, kusursuz güzelliğin veestetiğin simgesi olarak değerlendirilmiştir ve bunların her biri ilahi olanla ilişkilendirilerek,her birine ayrı bir kutsiyet atfedilmiştir. Bu yüzden, Klasik Türk şairi,insanların doğada ya da insanda göremediği mükemmelliklere işaret ederek,kaynağını sonsuz ve sınırsız olan ilahi güçten aldığı için, güzeli vegüzelliği, sürekli övmüş, yüceltilmiş; sevgiliyi, “güzel”; hatta “en güzel”olarak işlemiş; böylece sadece insana değil, doğaya, kainata ve yaratılışa, aşkbeslememizi ve bir farkındalık oluşturmamızı sağlar. Bir sanat eseriningüzelliği; insanın şuurunu hayalden ve kesretten uzaklaştırması, ifade edilmekistenen şeyin hakikatini insana hatırlatması, insanı hakikat konusundabilgilendirmesi ile orantılıdır. Gerek hakiki bir sanatta, gerek hakiki biredebiyatta ulaşılması hedeflenen asıl şey; güzelden ve güzel olan her şeydenhareketle ebedi olanı yakalamaktır. İşte bunun içindir ki Divan şiirindeanlatılan aşk başkadır, başka bir tadı ve anlamı vardır.

Anahtar Kelimeler

Atıf Sayıları
Google Scholar	5

KLASİK TÜRK ŞİİRİNDE AŞK BAŞKADIR

Paylaş